Vanmorgen liep ik mijn laatste wandel kilometers van 2025. Ik werd getroffen door de stilte en bedacht me dat dit woord voor mij het jaar wel samenvat. Stilte. Terwijl mijn voeten de vertrouwde route volgden, merkte ik dat het jaar zich in mijn gedachten begon te ontvouwen. Twaalf maanden, tweeënvijftig weken, driehonderdvijfenzestig dagen. De...

Lucas gooide het boek dicht. Het lukte niet. Hij had al drie keer hetzelfde hoofdstuk gelezen zonder dat er ook maar één gedachte was blijven hangen. En dan die paper… De deadline kwam steeds dichterbij, alsof iemand onzichtbaar de klok vooruit zette. Hij staarde naar zijn bureau. Daar lag een notitie blaadje met taken voor het werk. Misschien was...

Veel dingen zijn overbodig, maar koffie heb je nodig. Het is zo'n spreuk die je glimlachend op een koffiemok zou kunnen zetten. En vanochtend, terwijl ik met een duf hoofd naar het koffiezetapparaat loop, voel ik hoe waar hij is. Het is weer zo'n dag waarop niets lijkt te lukken. Het werk ligt als een berg voor me, maar ik...

Soms is een wandeling precies wat je nodig hebt. Niet om ergens te komen, maar om even stil te staan en je gedachten ordenen. Zo trok ik vanmorgen mijn wandelschoenen maar weer eens aan. De wereld om me heen was grijs en grauw en ergens herkende mezelf daar wel in. De lucht was fris, de zon liet zich af...

Nog een paar straten en dan zit haar ronde voor deze week er alweer op. Sophie werpt een blik op haar telefoon en ziet dat het bijna vier uur is. Dat heeft ze dan nog best snel gedaan. Deze week zijn het dikke pakken met folders en juist vandaag heeft ze er voor gekozen om bij elk huis aan...

Terwijl ik in de auto zit te mijmeren over deze vraag, komt bij mij de volgende tekst naar boven: 'Met eigen oren zul je een stem achter je horen zeggen: dit is de weg die je moet volgen. Hier moet je rechts. Ga daar naar links.' (Jes30:21). Maar om eerlijk te zijn, bij mij gaat het vaak al mis bij...

Wat geweldig dat God zo'n belofte maakt, maar als ik om mij heen kijk dan zie ik vaak het tegenovergestelde. Een wereld waarin veel op de kop staat. Het lijkt wel of God zijn belofte is vergeten. Er gebeuren teveel dingen, die je niet kunt rijmen met een God die belooft dat Hij bij je is en goed voor je...

Het zijn al eeuwenoude woorden. Augustinus heeft ze ons geleerd: Mijn hart is onrustig totdat het rust vindt in U. Terwijl ik een rondje op mijn racefiets maak, overdenk ik ze. Normaal gesproken kan ik deze woorden prima overdenken in mijn studeerkamer. Met een kopje koffie erbij. Ik lees ze, ik overdenk en laat het op mij in werken.

Het is maandagmorgen. De laptop is weer open geklapt, een nieuwe werkweek is weer begonnen. Het lijkt allemaal hetzelfde als vorige week. En toch is het anders. Buiten vallen de sneeuwvlokken nog steeds naar beneden. In één nacht is ons land veranderd. Een witte deken bedekt de wereld. Het is een mooi gezicht, maar toch schuilt er ook gevaar...

Nog een paar minuten en dan is het eindelijk zo ver: kerstvakantie. Wát heeft ze daar naar uit gekeken. Even geen huiswerk, geen saaie lessen. Alleen maar gezelligheid. Of gezelligheid? Het zal dit jaar allemaal wel anders zijn door Covid-19. En toch... de natuur lijkt zich er niets van aan te trekken. Het sneeuwt nog steeds. Een mooi gezicht, maar...

Het is een normale, doordeweekse dag. Buiten is het regenachtig, binnen kan ik de harde wind goed horen. Zo'n dag waarop ik kan verlangen naar een goed boek, een houtkachel die knispert en een warme kop koffie. Maar als ik mij heen kijk zie ik eerder het tegenovergestelde. Mijn bureau ligt vol met allerlei papieren en aantekeningen. Daar tussen nog...

Het is een gewone zaterdagmorgen. Rustig zit ik aan de ontbijttafel met de krant erbij. Ik heb nog niets in de gaten. Totdat ik twee merels hoor fluiten. In mijn ooghoek zie ik ze op het gras zitten. Vol verwachting kijken ze in de richting van het nest. Nu kan ik ook de jonge merels horen fluiten. Was het vandaag...